غبارکلفت خویشی نظر بند پس وپیشی

دنائت پشه ای داری که نتوان از زمین کندت

ندارد دفتر عنقا سواد ما و من انشا

کند دیوانه هستی خیالات عدم چندت

به غیر از خود نمی باشد عیال و مال و فرزندت

به هر دشت و در، از خود می روی و باز می آیی

تو قاصد نیستی تا عرصه ها هرسو دوانندت