تو قاصد نیستی تا عرصه ها هرسو دوانندت

غبارکلفت خویشی نظر بند پس وپیشی

به غیر از خود نمی باشد عیال و مال و فرزندت

به هر دشت و در، از خود می روی و باز می آیی

ز خودگریک قلم جستی ز وهم جزو وکل رستی

تعلقها نفس واری ست کاش از دل برآرندت

دماغ فرصت این مقدار بالیدن نمی خواهد