تعلقها نفس واری ست کاش از دل برآرندت

به هر دشت و در، از خود می روی و باز می آیی

تو قاصد نیستی تا عرصه ها هرسو دوانندت

ز خودگریک قلم جستی ز وهم جزو وکل رستی

دماغ فرصت این مقدار بالیدن نمی خواهد

به گردون برده است از یک نفس سحر سحرخندت

زمینگیری به رنگ سایه باید مغتنم دیدن