دماغ فرصت این مقدار بالیدن نمی خواهد

تو قاصد نیستی تا عرصه ها هرسو دوانندت

ز خودگریک قلم جستی ز وهم جزو وکل رستی

تعلقها نفس واری ست کاش از دل برآرندت

به گردون برده است از یک نفس سحر سحرخندت

زمینگیری به رنگ سایه باید مغتنم دیدن

چه خواهی دید اگر در خانه خورشید خوانندت