غم قدر بیهده خوردنی همه سکته دارد و مردنی

که ز سیر انجمن ادب فکند به عالم دیگرت

زفسون مطرب و چنگ آن ، مکش آنقدر اثر فغان

که به فهم ناله عاجزان کند التفات هوس گرت

حذر از بلای فسردنی که رسد ز منصب گوهرت

طلبی گرازتوبه جا رسد، به سر اوفتد چو به پا رسد

سرآرزوبه کجا رسد زدماغ آبله ساغرت