سرآرزوبه کجا رسد زدماغ آبله ساغرت

غم قدر بیهده خوردنی همه سکته دارد و مردنی

حذر از بلای فسردنی که رسد ز منصب گوهرت

طلبی گرازتوبه جا رسد، به سر اوفتد چو به پا رسد

ز سواد نسخه خشک وتربه کلام بیدل ما نگر

که به حیرت چمن اثر، شود آب آینه رهبرت