ای کاش تغافل ، مژه ات باز نمی کرد

ای ذوق فضولی ز خود انداخته دورت

از خانه هوای ارنی برده به طورت

غیبت شد از افسون نگه کار حضورت

بی مردمک از جوهر نظاره اثر نیست

در ظلمت زنگ آینه پرداخته نورت