در ظلمت زنگ آینه پرداخته نورت

ای کاش تغافل ، مژه ات باز نمی کرد

غیبت شد از افسون نگه کار حضورت

بی مردمک از جوهر نظاره اثر نیست

مینای حبابی ز دم گرم بیندیش

بر طاق بلندی ست تماشای غرورت

حرص دنی ات غره اقبال برآورد