مینای حبابی ز دم گرم بیندیش

غیبت شد از افسون نگه کار حضورت

بی مردمک از جوهر نظاره اثر نیست

در ظلمت زنگ آینه پرداخته نورت

بر طاق بلندی ست تماشای غرورت

حرص دنی ات غره اقبال برآورد

شد پای ملخ فیل به دروازه مورت