شد پای ملخ فیل به دروازه مورت

مینای حبابی ز دم گرم بیندیش

بر طاق بلندی ست تماشای غرورت

حرص دنی ات غره اقبال برآورد

این ما ومن چندکه زیروبم هستی ست

شوری ست برون چسته ز ساز لب گورت

بگذارکه در پرده مهلتکده جسم