این ما ومن چندکه زیروبم هستی ست

بر طاق بلندی ست تماشای غرورت

حرص دنی ات غره اقبال برآورد

شد پای ملخ فیل به دروازه مورت

شوری ست برون چسته ز ساز لب گورت

بگذارکه در پرده مهلتکده جسم

توفان نفسی راست نماید به تنورت