توفان نفسی راست نماید به تنورت

این ما ومن چندکه زیروبم هستی ست

شوری ست برون چسته ز ساز لب گورت

بگذارکه در پرده مهلتکده جسم

در چشم کسان چون مژه تا چند خلیدن

کم نیست سیاهی که نمایند ز دورت

با دلق کهن سازکه در ملک تعین