در چشم کسان چون مژه تا چند خلیدن

شوری ست برون چسته ز ساز لب گورت

بگذارکه در پرده مهلتکده جسم

توفان نفسی راست نماید به تنورت

کم نیست سیاهی که نمایند ز دورت

با دلق کهن سازکه در ملک تعین

در خانه آیینه نیفتاد عبورت