با دلق کهن سازکه در ملک تعین

توفان نفسی راست نماید به تنورت

در چشم کسان چون مژه تا چند خلیدن

کم نیست سیاهی که نمایند ز دورت

در خانه آیینه نیفتاد عبورت

در پرده نیرنگ خیال آینه دارد

بیرنگی نقاش ز حیرانی صورت