حرص دنی ات غره اقبال برآورد

در ظلمت زنگ آینه پرداخته نورت

مینای حبابی ز دم گرم بیندیش

بر طاق بلندی ست تماشای غرورت

شد پای ملخ فیل به دروازه مورت

این ما ومن چندکه زیروبم هستی ست

شوری ست برون چسته ز ساز لب گورت