ورنه یک گام از خو دت آن سو جهان کبریاست

ای عدم پرورده لاف هستی ات جای حیاست

بی نشانی را نشان فهمیده ای تیرت خطاست

سایه را وهم بقا در عجز خوابانیده است

شبنم این باغ مژگانی ندارد در نظر

گر تو برخیزی ز خود برخاستنهایت عصاست

بی خمیدن از زمین نتوان گهر برداشتن