چشم این آیینه را خاکستر خود توتیاست

تهمت افسردگی بر طینت عاشق خطاست

ناله هرجا آینه گردید آزادی نماست

بی فنا مشکل که گردد دل به عبرت آشنا

شرم باید داشتن از شوخی آثار شرم

چون عرق بی پرده گردد لغزش پای حیاست

تا توان آزاد بودن دامن عزلت مگیر