تا توان آزاد بودن دامن عزلت مگیر

چشم این آیینه را خاکستر خود توتیاست

شرم باید داشتن از شوخی آثار شرم

چون عرق بی پرده گردد لغزش پای حیاست

موج را در هر تپش بر وضع گوهر خنده هاست

جام آب زندگی تنها به کام خضر نیست

درگداز آرزو هم جوش دریای بقاست