کی پریشان می کند باد غرور اجزای من

خامه تصویرم و هر موی من صورت نماست

گر برآید ازصدف گوهر اسیر رشته است

خانه و غربت دل آگاه را دام بلاست

نسخه خاک مراشیرازه نقش بوریاست

اینقدر چون شمع از شوق فنا جان می کنم

باکمال سرکشی سعی نگاهم زیرپاست