خامه تصویرم و هر موی من صورت نماست

عالمی سرگشته است از اضطراب گریه ام

اشک من سرچشمه د وران چندین آسیاست

می کند هر جزوم از شوق توکار آینه

گر برآید ازصدف گوهر اسیر رشته است

خانه و غربت دل آگاه را دام بلاست

کی پریشان می کند باد غرور اجزای من