می کند هر جزوم از شوق توکار آینه

ساغر لبریز اگر صدلب گشاید بی صداست

عالمی سرگشته است از اضطراب گریه ام

اشک من سرچشمه د وران چندین آسیاست

خامه تصویرم و هر موی من صورت نماست

گر برآید ازصدف گوهر اسیر رشته است

خانه و غربت دل آگاه را دام بلاست