اشک من سرچشمه د وران چندین آسیاست

هرکه را از نشئه معنی ست سیری خامش است

ساغر لبریز اگر صدلب گشاید بی صداست

عالمی سرگشته است از اضطراب گریه ام

می کند هر جزوم از شوق توکار آینه

خامه تصویرم و هر موی من صورت نماست

گر برآید ازصدف گوهر اسیر رشته است