اعتبار به خود آتش زدنم سهل مگیر

می شوخی همه در ساغر لبریز حیاست

بس که بی آبله گامی نشمردم به رهت

آب آیینه ز نقش قدمم چهره گشاست

قد شمع از همه کس یک سر و گردن بالاست

ای تمنا مکن از خجلت جولان آبم

عمرها شد چوگهر قطره من آبله پاست