می شوخی همه در ساغر لبریز حیاست

قطع سررشته پرواز طلب نتوان کرد

بال اگر سلسله کوتاه کند ناله رساست

نرگس مست تو را در چمن حسن ادا

بس که بی آبله گامی نشمردم به رهت

آب آیینه ز نقش قدمم چهره گشاست

اعتبار به خود آتش زدنم سهل مگیر