بال اگر سلسله کوتاه کند ناله رساست

ازگهر موج محال است تراود بیرون

گره تار نظر چشم حیاپیشه ماست

قطع سررشته پرواز طلب نتوان کرد

نرگس مست تو را در چمن حسن ادا

می شوخی همه در ساغر لبریز حیاست

بس که بی آبله گامی نشمردم به رهت