نرگس مست تو را در چمن حسن ادا

گره تار نظر چشم حیاپیشه ماست

قطع سررشته پرواز طلب نتوان کرد

بال اگر سلسله کوتاه کند ناله رساست

می شوخی همه در ساغر لبریز حیاست

بس که بی آبله گامی نشمردم به رهت

آب آیینه ز نقش قدمم چهره گشاست