سر مجنون گل دامان صحراست

به خاموشی سر هر مو زبانی ست

ز حیرت جوهر آیینه گویاست

دل فرهاد آب تیغ کوه است

رموز دل توان خواند از جبینم

مثال هرکس از آیینه پیداست

زبان لال است ، حیرانم جه می گفت