رموز دل توان خواند از جبینم

ز حیرت جوهر آیینه گویاست

دل فرهاد آب تیغ کوه است

سر مجنون گل دامان صحراست

مثال هرکس از آیینه پیداست

زبان لال است ، حیرانم جه می گفت

طلب خون شد نمی دانم چه می خواست