مشو غافل ز رمز هستی من

مثال هرکس از آیینه پیداست

زبان لال است ، حیرانم جه می گفت

طلب خون شد نمی دانم چه می خواست

شکست این حباب آغوش دریاست

بساط حیرت آیینه داریم

جبین عجز فرش خانه ماست