قافله حیرت است موج گهر تا محیط

آبله پا کنون کاسه دست گداست

هستی کلفت قفس نیست صفابخش کس

در سر راه نفس آینه بخت آزماست

ای امل آوارگان صورت رفتن کجاست

معبد حسن قبول آینه زار است و بس

عرض اجابت مبر، بی نفسیها دعاست