نفس سوخته ابنحا زره زبر قباست

دست گل دامن بویی نتوانست گرفت

رفت گیرایی از آن پنجه که در بند حناست

همه وامانده عجزیم اگر کار افتد

تا سرکوی تویارب که شود رهبر من

ناله خار قدمی دارد و اشک آبله پاست

ساحلی کوکه دهم عرض خودآراییها