ساحلی کوکه دهم عرض خودآراییها

نفس سوخته ابنحا زره زبر قباست

تا سرکوی تویارب که شود رهبر من

ناله خار قدمی دارد و اشک آبله پاست

هر کجا گوهر من جلوه فروشد دریاست

چاره اندیشی ام از فیض الم محرومی ست

فکر بی دردی اگر ره نزند درد دواست