غافلان عافیت را هر قدم مانند شمع

مردمک مهر خموشی بر زبان چشم ماست

از حیا نبود اگر آیینه ات پوشد نمد

چشم پوشیدن ز خوب و زشت تشریف حیاست

خفته یک پا بر زمین و پای دیگر در هواست

عاقبت نقش دو عالم پاک خواهد کرد عشق

شعله بهر خوردن خاشاک یکسر اشتهاست