از حیا نبود اگر آیینه ات پوشد نمد

جیب و دامانم ز جوش این شهیدان کربلاست

ناله ها در پرده ساز نگه گم کرده ایم

مردمک مهر خموشی بر زبان چشم ماست

چشم پوشیدن ز خوب و زشت تشریف حیاست

غافلان عافیت را هر قدم مانند شمع

خفته یک پا بر زمین و پای دیگر در هواست