جیب و دامانم ز جوش این شهیدان کربلاست

مرهم ایجاد است گر طبع از درشتی بگذرد

سنگ این کهسار چون گردد ملایم مومیاست

از هجوم اشک در گرد ستم خوابیده ام

ناله ها در پرده ساز نگه گم کرده ایم

مردمک مهر خموشی بر زبان چشم ماست

از حیا نبود اگر آیینه ات پوشد نمد