مرهم ایجاد است گر طبع از درشتی بگذرد

گرد بال شعله فرسودی فروغ بزمهاست

دولت شاهی ندارد بیش از این رنگ ثبات

کز هواپروردگان سایه بال هماست

سنگ این کهسار چون گردد ملایم مومیاست

از هجوم اشک در گرد ستم خوابیده ام

جیب و دامانم ز جوش این شهیدان کربلاست