گرد بال شعله فرسودی فروغ بزمهاست

سجده تعلیم است عجز نارساییهای شوق

چین کلفت بر جبینم نقش محراب دعاست

شمع دیدی عبرت از هنگامه آفاق گیر

دولت شاهی ندارد بیش از این رنگ ثبات

کز هواپروردگان سایه بال هماست

مرهم ایجاد است گر طبع از درشتی بگذرد