از هجوم اشک در گرد ستم خوابیده ام

کز هواپروردگان سایه بال هماست

مرهم ایجاد است گر طبع از درشتی بگذرد

سنگ این کهسار چون گردد ملایم مومیاست

جیب و دامانم ز جوش این شهیدان کربلاست

ناله ها در پرده ساز نگه گم کرده ایم

مردمک مهر خموشی بر زبان چشم ماست