ورنه خم گردیدنت بر هر دو عالم پشت پاست

نغمه ما در غبار عجز توفان می کند

موجها را در شکست خویش تحریر صداست

قامت پیری ز حرصت شد کمینگاه امل

شیوه خوبان عجب نازک ادا افتاده است

شوخی آنجا تا عرق آلود می گردد حیاست

شانه ها چون صبح بیدل یک جهان خمیازه اند