موجها را در شکست خویش تحریر صداست

دهر خلقی را به مرگ اغنیا می پرورد

یک نهنگ مرده اینجا بهر صد ماهی غذاست

نغمه ما در غبار عجز توفان می کند

قامت پیری ز حرصت شد کمینگاه امل

ورنه خم گردیدنت بر هر دو عالم پشت پاست

شیوه خوبان عجب نازک ادا افتاده است