دهر خلقی را به مرگ اغنیا می پرورد

خفته یک پا بر زمین و پای دیگر در هواست

عاقبت نقش دو عالم پاک خواهد کرد عشق

شعله بهر خوردن خاشاک یکسر اشتهاست

یک نهنگ مرده اینجا بهر صد ماهی غذاست

نغمه ما در غبار عجز توفان می کند

موجها را در شکست خویش تحریر صداست