که نقش پا ی هوا سرنوشت این دریاست

نفس محرک جسم به غم فسرده ماست

غبار خاک نشین را، ر م نسیم عصاست

مرا معاینه شد از خط شکسته موج

به کنه مطلب عجزم کسی چه پردازد

لب خموش طلسم هزار رنگ صداست

چو سرو بی طمع از دهر باش و سر بفراز