چو سرو بی طمع از دهر باش و سر بفراز

که نقش پا ی هوا سرنوشت این دریاست

به کنه مطلب عجزم کسی چه پردازد

لب خموش طلسم هزار رنگ صداست

که نخل بارور از منت زمانه دوتاست

من از مرورت طبع کریم دانستم

که آب گشتن بحر اینقدر ز شرم سخاست