دمی که جلوه کند آفتاب سایه کجاست

چو جام طرح خموشی فکن که مینا را

هجوم خنده صدای شکست رنگ حیاست

فراق آینه زنگ خورده هستیست

همان حقیقت هیچ است نقش کون و مکان

به هرجه می نگری یک سراب جلوه نماست

زبان طعن نگردد غبار مشرب ما