بیشترنقش قدم ما را به منزل رهنماست

روشن است ازبند بندم وحشت احوال دل

هر گره در کوچه نی ناله ای را نقش پاست

عاجزی را پیشوای سعی مقصد کرده ایم

همچو دندان سخت رویان سنگ مینای خودند

چون زبان نرمی ملایم طینتان را مومیاست

بی به عشرت بردن است از سختگیریهای دهر