به هر کنار که کشتی رود قدم دریاست

عنان لغزش ما بیخودان که می گیرد؟

چو اشک وحشت ما را هجوم آبله پاست

تو ساکنی و روان است اراده مطلق

کجاست غیر جز اثبات ذات یکتایی

تویی در آینه دارد منی که از تو جداست

همین تو،هم وجدان دلیل محرومیست