ز دستگیری خلق اینقدر زمینگیرم

تویی در آینه دارد منی که از تو جداست

همین تو،هم وجدان دلیل محرومیست

که تو نیافتنی و نیافتن همه راست

عصا گر نتوان یافت می توان برخاست

ز بس گذشته ام از عرض کارگاه هوس

به خود گرم نظر افتد نگاه رو به قفاست