طایر ما را پریشانی ز پرواز شب است

تشنگان وادی امید را ترکن لبی

ای که جوش چشمه خضرت به چاه غبغب است

یاد زلفت گر نباشد دل تپش آواره نیست

مدت بیماری امکان که نامش زندگی ست

یک نفس تحریک نبض وی شررگرد تب است

هرکه را دیدیم درس وحشت ازبر می کند