همچو عکس آیینه زار دهر را سرمایه ام

طینت آزاد بیرون تاز وهم مذهب است

دل به صد چاک جگرآغوش فیضی وانکرد

صبح ما غفلت سرشتان شانه زلف شب است

رفتن رنگم تهی گردیدن صد قالب است

ناله ام بیدل به قدر دود دل پر می زند

نبض را گر اضطرابی هست درخوردتب است