رفتن رنگم تهی گردیدن صد قالب است

دل به صد چاک جگرآغوش فیضی وانکرد

صبح ما غفلت سرشتان شانه زلف شب است

همچو عکس آیینه زار دهر را سرمایه ام

ناله ام بیدل به قدر دود دل پر می زند

نبض را گر اضطرابی هست درخوردتب است